Hier te kil, daar te heet

Deze winter wil ik meer dan ooit in Senegal zijn. Nederland is in alle opzichten kil; de verkiezingsuitslag veroorzaakte rillingen tot op het bot. Toch blijven wij deze winter in Nederland. Sterker nog: sinds februari zijn we niet meer in Senegal geweest. Je denkt misschien dat ik mijn blogs daar schrijf, maar niets is minder waar: ik schijf ze op mijn geboortegrond. Waarom? Enerzijds omdat het in Senegal sinds dit voorjaar bijzonder onrustig en in potentie té heet is. Niet qua temperatuur, maar qua gemoederen en politiek klimaat. Anderzijds is het wegens privéomstandigheden dat Nederland deze winter prevaleert.

In mijn blogreeks ‘Senegal, een tot voor kort stabiele democratie in de penarie’ beschrijf ik wat er aan de hand is.


Kort samengevat: de president is gek geworden. Duldt geen oppositie of kritiek. Manipuleert, provoceert, intimideert. Zoekt een stok om de hond mee te slaan, een mogelijkheid om de verkiezingen gepland op 25 februari 2024 op te schorten. Want is als de dood voor de oppositie. Want die beloven grote schoonmaak: alle door de regering c.s. gestolen geld moet terug in de staatskas. Alle verpatste grond, mijnconcessies en illegaal gebouwd onroerend goed idem. Terwijl de regering nog niet klaar is met haar missie om ‘s lands rijkdommen te verdonkeremanen.

Oer-dom

Ondertussen wordt de sfeer er hier in Nederland niet beter op met een populistische politicus die oliedomme mensen ophitst door bij een hotel in Kijkduin dat max 2 maanden 100 asielzoekers opvangt omdat Ter Apel wederom vol is te beweren dat asielzoekers worden verwend. Met gratis eten en drinken, een grote kleuren tv en een zwembad. En dientengevolge met allerlei bekrompen landgenoten die tot en met in de rij bij de kassa in de supermarkt reclameren dat het eigen volk voor gaat. Mag ik een teiltje?

Hoop

Al maanden volgen wij het nieuws over Senegal dus met dichtgeknepen billen vanuit Den Haag. Van het fragiele geloof dat president Macky Sall de eer aan zichzelf houdt en de aftocht blaast, is niets over. Het naïeve vertrouwen dat de arm van justitie de oppositie zal redden, is met elke laffe uitspraak die pijnlijk duidelijk maakt dat het merendeel van de rechters klaarblijkelijk hun ziel heeft verkocht aan de duivel en geld prefereert boven gerechtigheid in rook opgegaan. De hoop dat het leger ingrijpt om de regering te stoppen en de tot tiran verworden president tot de orde te roepen, bleek ijdel toen diezelfde dictator de legertop verving door gepensioneerde en door hem verrijkte vriendjes. En de illusie dat Macron of de internationale gemeenschap zal ingrijpen, al was het maar door president Macky Sall ‘weg te promoveren’, verdampt elke dag dat Frankrijk en VN wegkijken en hun eigenbelang laten prevaleren meer.

Economie op z’n gat

Ook al gaat het leven in Senegal grotendeels door, het is niet zoals het hoort te zijn. Mensen zijn op hun hoede. En hebben het zwaar. Lopen en leven op eieren. Als de president boos (lees: bang) is, sluit hij zomaar het internet en de social media zomaar een week af. De veerdienst van Casamance in het zuiden naar Dakar in het noorden ligt op bevel van de tiran al sinds juni aan de ketting. Lange afstand openbaar vervoer rijdt mondjesmaat. Als de regering protesten verwacht, verbiedt het per decreet openbaar vervoer, taxi’s, motoren/brommers in de steden. Daardoor ligt de im- en export op z’n gat. De havens puilen uit met goederen die wachten op transport. Djola en andere mensen afkomstig uit Casamance worden ontslagen uit overheidsdienst, omdat de regering hen gemakshalve allemaal beticht van sympathie voor de oppositie. De universiteiten zijn sinds de zomervakantie dicht. En de president heeft per decreet besloten dat ze dat tot zeker de dag van de verkiezingen blijven. Bang als is hij is voor slimme studenten. Tot overmaat van ramp is de inflatie dientengevolge aanzienlijk. De prijzen voor levensbehoeften rijzen de pan uit. Het is sappelen, meer dan ooit.

Revolutie op de loer

Logischerwijs ligt een revolutie – of erger – op de loer. Het vuur smeult al maanden en kan elk moment oplaaien. Vooral ik wil daar geen getuige van zijn. En hecht eraan dat mijn man bij mij thuis is, mocht de pleuris daar onverhoopt uitbreken. De bedoeling was dat hij de afgelopen 3 maanden ons huis zou afbouwen. Ramen en deuren erin. Met hout uit Casamance. Een keuken, een badkamer, een terracotta tegelvloer. Maar dat is nu allemaal lastig en vele malen duurder dan normaal. De bedoeling was dat ik nu zo’n beetje ook die kant op zou komen. Dat we samen ons huis in gebruik zouden nemen. Meubels kopen. Lampen ophangen. Gordijnen maken. De tuin aanleggen. Bomen planten. De familie uitnodigen voor een feestmaal. In plaats daarvan zit ik nu een blog te tikken vanachter mijn bureau in mijn kantoor op 2 hoog achter in Den Haag. Ondanks de kilte en de kou. Als het www in Senegal werkt, belt Ibrahim uren per dag met Senegal omdat zijn heimwee mede door het klimaat hier groter groeit dan het ooit was. Maar ook hij vindt het niet slim om nu die kant op te gaan om het huis te vervolmaken. Te duur, te ingewikkeld, te riskant.

Geduld

Dus maken we in dit koude kikkerland samen plannen voor onze toekomst. Voor als de verkiezingen achter de rug zijn, Sonko’s partij heeft gewonnen en de tiran is opgehoepeld. Dus schetsen we samen wat af. Aan de keukentafel ontwerpen we ons kleurrijke interieur en onze tropische tuin in Rhazabe. Dus dromen we samen van onze eerste eigen mango-oogst. Van onze eigen eieren rapen in ons kippenhok. En kibbelen we over honden, katten en scheiten (Ibrahim verwart geiten en schapen taaltechnisch nog al eens). Mijn blogs zijn mijn voorpret. Die voorpret barst zowat uit haar voegen.

@Loïs Diallo: 3 december 2023

Deel het artikel

Volg mij op

Laat een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees alle blogs