Categorie: cultuur

Interetnische interactie in multiculturele samenleving

Een kil zalencentrum, maar een hoog doel: stemmen. Senegalese officials achter klaptafels. Aan de overkant een tafel met daarop 19 stapeltjes flyers met foto’s van de kandidaten. De stembiljetten. In de hoek een kamerscherm. Het stemhokje. Ertussenin een statafel met daarop een transparante begleufde IKEA opbergbox. De stembus. Senegalezen druppelen binnen, groeten elkaar beleefd, dus uitgebreid. Op één man na.

Senegal, een tot voor kort stabiele democratie in de penarie – deel 6

Het is definitief: oppositieleider Ousmane Sonko is uitgesloten van de verkiezingen. Hij is géén kandidaat. Niet omdat hij dat niet wil. Maar omdat de regering Macky Sall dat niet wil. Dat impliceert dat de situatie in Senegal in aanloop naar de verkiezingen nog steeds bloedstollend spannend is. En complex. Zodanig dat ik er een paar weken niet over kon schrijven; ik kon het allemaal niet meer volgen.

Senegal door een roze bril

Senegal en haar inwoners fascineren mij. Daar leven de mensen het pure leven. Daar heerst onvervalst ‘joie de vivre’; daar maken mensen van elke dag een feestje. Daar is het bijna altijd lekker weer, leven de mensen buiten én veel meer dan wij Nederlanders samen. Dat realiseer ik me vaak. Als ik vanachter m’n pc of tv, met een pot thee naast me, de voordeur hermetisch gesloten het Hollandsche klimaat doorsta.

Senegal, een tot voor kort stabiele democratie in de penarie – deel 5

Ik hou niet van thrillers. Noch van spelletjes. En ook al niet van soaps. De politieke situatie in Senegal is alle drie. Scenario, regie en productie zijn in handen van de in alle opzichten grensoverschrijdende Macky Sall. De in 2012 democratisch verkozen president, die snel na zijn aantreden een misdadige machtspoliticus bleek en de afgelopen jaren verwerd tot onvervalste dictator. Maar het einde van de ellende is in zicht!

Intercontinentale kleding-‘kringloop’ loopt dood

Het Franse/Senegalese woord voor de handel in 2e hands kleding is ‘friperie’. Verfrommelde zooi, zeg maar. Onder het mom van recycling overspoelt die friperie de markten in Senegal. Veel Senegalezen zijn best blij met betaalbare kleding. Op de friperie-markt is je franc een kilo waard. Maar er is ook een groep Senegalezen helemaal niet blij met de verfrommelde shit voor een habbekrats: kleermakers.

Op familiebezoek in Dakar

De uitgebreide feestmaaltijd wordt zoals altijd geserveerd op een grote schotel op een kleed op de vloer. Het kolossale zwart lederen bankstel dient als rugleuning. Voor mij heeft mijn schoonfamilie een laag houten krukje in petto, maar ik wil geen status aparte en neem als de anderen plaats op de grond. Als iedereen zit en een stuk brood heeft gekregen, vallen we aan. Mijn eerste thiep deze reis. Ik eet m’n vingers er bij op.

Dakar – vies, vol en verzadigd

Mijn favoriete plek in Dakar? De haven. Meer specifiek: de steiger in de haven waaraan de pont naar Gorée vertrekt. Dakar is een noodzakelijk kwaad voor hen die naar Gorée willen en/of met (schoon)familie in de hoofdstad. Zoals ik hou van Senegal, zo’n hekel heb ik aan Dakar. Mijn 3 grootste bezwaren: verkeer, verkeer en verkeer. Op de voet gevolgd door chaos, gebrek aan leefbaarheid en de verstikkende atmosfeer.

Autorijles in een zandbak

Dakar is druk. Eén en al file. Chaos! Dakar in of uit geraken, kost zomaar een uur. Of twee. Een uitdaging voor iedereen die van de ene een wijk naar een andere moet. En zeker ook voor rijscholen. Daarom zijn rijlessen op een groot busstation annex -parkeerterrein. In een stoffige en stinkende, relatief overzichtelijke, maar evenzogoed chaotische zandbak.

Scharrelen of sappelen?

Senegal heeft een scharreleconomie: de meeste Senegalezen scharrelen voor de kost. Boeren en vissers en heel veel andere kleine zelfstandigen, zoals ambachtslieden, taxichauffeurs, winkeliers markthandelaren en ambulante handelaren. En kunstenaars. Sommige scharrelaars zijn redelijk succesvol. Voor de meesten is het sappelen.

Over vissers en migranten en hun toekomst

Waarom denken jonge Senegalezen dat een overtocht van 1700 kilometer over de Atlantische oceaan in een gammele, ondiepe en dus instabiele pirogue de beste weg naar hun toekomst is? Waarom maken ze die keuze? Hoe kan het dat ze geloven dat Europa het beloofde continent is, dat ze hun familie, vrienden en thuis achterlaten voor een misverstand?