Wat schaft de Senegalese pot?

aan de Yassa poisson

Ja, die Nederlandse uien. Senegalezen zijn er gek op. Althans, Senegalese consumenten; Senegalese boeren niet. Uien zijn een van de hoofdingrediënten van de Senegalese keuken. En anders dan wij maken ze er geeneens soep van. Wel sauzen. Voor op de rijst. Rijst eet men nog meer dan uien. Elke dag. In allerlei variaties. Maar altijd met uiensaus.

Tijdrovende tradities, nationale trots

In vrijwel elke familie zijn het de vrouwen die koken. Jong en oud. Alle vrouwen des huizes serveren vol trots hun heerlijk riekende thiep aan hun gasten. Een win-win-situatie: de familie geniet, de gast geniet. Een kleinigheidje: de vrouwen van de familie hebben de halve dag in de keuken gestaan om de gast(en) én de mannen van de familie te verwennen. Is dat hun lot?

De magie van marabout

De oude, blinde marabout vroeg mijn hand. Zijn magere handen voelden doorleefd, wreven warm over mijn handpalm en knepen in mijn vingers. Hij zei dat hij me herkende. Dat hij me had verwacht. “Jij – met je groenbruine ogen”, vertaalde Pape. Het was aardedonker, maar hier kon ik voor niemand verbergen dat er een paar tranen uit m’n ogen ontsnapten. Groenbruin inderdaad.

Over Djola, heilige bomen en grisgris

wortelcomplex van fromagier-boom

Onverklaarbare zaken moet je niet verklaren. Net als ware liefde. Je voelt het – of niet. Als je het voelt, is het er. Misschien. Stel, je zit op en bovengrondse wortel van een eeuwenoude boom. Je voelt dat de boom je omarmt. Je herkent een oude bekende. Het is. Je bent. Eén.

Hoezo ‘inburgeren’?

Ibrahim en Loïs in Ibrahims kamer op Gorée in 2011

Ik wil ‘inburgeren’ in Senegal. Hoezo eigenlijk? Senegal heeft geen inburgeringswet. Ik hoef geen examens te doen om te bewijzen dat ik de taal spreek of kennis van de Senegalese samenleving heb. Mijn ‘inburgering’ is vrijwillig. Uit respect voor mijn man en zijn vaderland dat mij, gelukzoeker, welkom heet.

Hoe arm of rijk is Senegal?

appartementencomplex in Dakar

Senegal is een rijk land. Vind ik. Om veel redenen, maar vooral vanwege de joie de vivre. Feitelijk heeft Senegal alles. Genoeg. Maar wie Googelt, zou anders kunnen denken, want alle zoekresultaten melden dat de meeste Senegalezen arm zijn. Is dat zo?
En: wat is ‘arm’ precies?

Droomhuis gezocht – gebouwd – gevonden

heel veel bouwvakkers helpen met de bouw

Het huis waarvan wij al jaren dromen, staat! Het casco althans. Afgelopen december zat ik voor het eerst op onze veranda-in-wording. Heerlijk in de schaduw, zoals voorzien in ons ontwerp. Het voelde boven verwachting ‘thuis’, ook al zat ik op kaal beton.

“Toubab!”

kleurrijke kinderen in St. Louis

Met enige regelmaat word ik aangesproken, of toegeroepen, als “toubab!”. Vaak door kinderen, maar evengoed door volwassenen. Kinderen schromen ook niet om daar botweg “geld!” aan toe te voegen. Dat laatste vind ik miserabel, maar ‘toubab’ ervaar ik als racisme. Of ben ik overgevoelig?

Ile de Gorée: ile adorée

stoffige koloniale lamp

Eén avond Gorée en familie en het leven is zoals het moet zijn. M’n schoonmoeder had mijn favoriete maaltijd gemaakt. Verse vissen op z’n Senegalees, salade met tomaat en patat. En baguette. Hoe moet je anders eten zonder bestek?

Inburgeren is uitburgeren

ik die Senegalees fruit probeert te eten

Mijn laatste ‘vakantie’ in Senegal is de start van mijn inburgering in dit in alle opzichten warme land. Tot deze vakantie had ik een nogal rooskleurig beeld van m’n inburgertraject. Misschien moet ik eerst uit-burgeren om in te burgeren. Maar wil ik dat?