Inburgeren is uitburgeren

Wennen en vooral ook: ontwennen

Mijn laatste ‘vakantie’ in Senegal is de start van mijn inburgering in dit in alle opzichten warme land. Tot deze vakantie had ik een nogal rooskleurig, om niet te zeggen romantisch beeld van m’n inburgertraject. Inmiddels weet ik dat ik eerst moet uit-burgeren om in te burgeren. Allerlei zaken die vanzelfsprekend zijn voor een Nederlandse, een Europese, een ’toubab’, zijn dat in Senegal niet. Nog niet, misschien bijna, of nog lang niet. Kosten heel veel tijd. En zijn levensgevaarlijk. Dat is wennen. Op z’n zachtst gezegd.

Waarom? Waaraan ik zo moet wennen? Wat er zo gevaarlijk is? Dat zal ik de komende blogs uit de doeken doen. Hieronder alvast een tipje van de sluier.

Houtzagerij in Mbour (Senegal)

Hoezo inburgeren in Senegal?

Tijdens m’n eerste vakantie in Senegal, in 2010, ervoer ik Senegal als het paradijs op aarde. Als gezegd, het is een warm land. Qua klimaat, maar vooral ook qua bewoners, joie de vivre, sociale samenhang. Niet in het minst omdat ik er de liefde van mijn leven tegen het lijf liep: Ibrahim. Hij, maar vooral ook hoe hij leefde met zijn familie en vrienden, maakte indruk. Het is er elke dag feest. Mensen delen alles wat ze hebben met wie er maar langs komt. Vrienden komen elke dag/week even langs voor een kop thee. En over thee gesproken: dat theeritueel op zich is al paradijslijk voor een theeleut als ik. Drie rondjes thee nemen zomaar twee uur beslag. Twee uur gezelligheid.

Kortom: in 2010 Ibrahim kwam 3 maanden op vakantie in Nederland en zijn we we getrouwd in Senegal. In 2011 kwam m’n man weer 3 maanden Nederland, in de kerstvakantie ging ik weer die kant op. In 2012 zijn we getrouwd in Nederland. In 2013 kreeg mijn echtgenoot een verblijfsvergunning in Nederland. Sindsdien wonen en werken we in Nederland om te sparen voor een tweede thuis in Senegal. Dat huis staat nu – casco. Komende winter zal het afgewerkt en bewoonbaar zijn. Dus: verhuizen! Of?

Meer lezen?

timmerwerkplaats in Mbour (Senegal)
Timmerwerkplaats in Mbour (Senegal)

Linke soep

Dat Senegal het paradijs op aarde is, en Nederland -zeker voor een Afrikaan c.q. een moslim- verre van ideaal, is een diepe overtuiging. Maar Nederland heeft ook voordelen voor ons beiden. Voor mij bijvoorbeeld dat ik er werk, geld verdien en dat het in de zomers best warm, maar niet bloedheet is. Voor Ibrahim dat hij er veel kansen heeft, relatief goed verdient als zzp’er, zijn kunst kan verkopen op Afrikafestivals en rustig zijn muziek kan maken. Daarvoor is de Hollandsche privacy wel fijn. Ons ideaal is, was tot een week geleden: 6 maanden Nederland en 6 maanden Senegal. Half december ’22 startte onze laatste ‘vakantie’; nog één keer AirBnb voordat we ons eigen huis kunnen betrekken.

De vakantie stond in het teken van het huis afmaken: waterput slaan, plavuizen kopen, bomen planten. En precies die klusjes maakten dat ik me realiseerde dat ik nog niet klaar ben voor 6 maanden Senegal. Boodschappen doen kost uren en in het Senegalese verkeer is dat op z’n zachts gezegd geen pretje. Harder gezegd: linke soep en pure stress. Bouwmaterialen, deuren, meubels nodig? Trek er maar een paar dagen voor uit. En een tank benzine. Zonder auto ben je nergens – en mét auto de klos.

Dus allerlei zaken waaraan ik als toubab gewend ben, zoals bouwmarkten op elke straathoek, IKEA en webshops, moet ik ontwennen. Of zouden Hornbach en IKEA zo slim zijn om in 2023 een vestiging te openen in dit paradijselijke én bouwgrage land van de toekomst?

Laat ik beginnen met 2 maanden Senegal, 3 misschien. En het dan opbouwen. Net zoals Ibrahim noodgedwongen moest wennen aan Nederland. Laat ik mijn tijd nemen om te wennen. Om in te burgeren.

Meer lezen?

@Loïs Diallo: 19 januari 2023

Deel het artikel

Volg mij op

Laat een reactie achter

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees alle blogs