Hoezo ‘inburgeren’?

Een verhaal over immigratie, visumaanvragen en inburgering

Mijn ‘inburgering’ in Senegal is begonnen. Hoezo eigenlijk? Senegal heeft geen inburgeringswet. Ik hoef geen examens te doen om te bewijzen dat ik de taal spreek of dat ik kennis van de Senegalese samenleving heb. Ik hoef ook niet te bewijzen dat ik een serieuze relatie heb. Mijn ‘inburgering’ is feitelijk vrijwillig. Uit respect voor mijn man, het moederland van mijn man – en mijn toekomstige thuisland. En dat land, Senegal, heet mij, gelukzoeker, welkom.

Hoe anders was dat toen Ibrahim voor het eerst op vakantie wilde komen naar mijn vaderland. Gelukkig waren we in 2010 dusdanig verliefd en gemotiveerd dat we alle papieren en bewijzen bij elkaar kregen en gelukkig woonde Ibrahim vlakbij de Nederlandse ambassade in Dakar. Wie de pech heeft dat hij in een buurland van Senegal of op het platteland woont, moet namelijk óók naar die ambassade. Dat kan een reis van een paar dagen impliceren – meermaals…

Visumaanvraag en garantstelling

Gelukkig begrepen we dat de ambassade op basis van het dossier zou gaan ‘beoordelen’ of er sprake was van een heuse liefdesrelatie tussen Schengenvisumaanvrager en de garant in Nederland in kwestie (moi), dan wel -god verhoede- dat de visumaanvrager de garant in kwestie (Ibrahim) misbruikte om naar Europa te komen. Dus de ambassade beoordeelt ook of het aannemelijk is dat de visumaanvrager weer terug wil, moet, naar het eigen land, of -god verhoede- het snode plan heeft om in Europa te blijven. Voor dat geval is die garantstelling van 10 mille op mijn bankrekening als garantsteller nodig, want die mag de IND na die 90 dagen visumperiode namelijk gebruiken om zo’n oplichter op te sporen en terug te sturen naar het eigen land. Nu moet je weten dat ik in die tijd nauwelijks een paar honderd piek op m’n rekening had, dus van alles bij elkaar heb geleend, bankafschrift op de juiste dag gescreenshot en na visumaanvraag als de hazen mijn leningen weer heb afbetaald…

Dus: wij verklaringen in elkaar schrijven dat we heel erg gek zijn op elkaar, maar dat Ibrahim geen ambitie heeft om in Nederland/Europa te blijven, omdat hij een eigen galerie op Gorée heeft, verantwoordelijk is voor een pleegneef (zoon van grote broer) en kostwinner voor een deel van de familie. Op de ambassade werd hij verhoord over zijn beweegredenen om naar Nederland te reizen, over hoe hij zijn verloofde had ontmoet, wat zijn blijvende band met Senegal was, hoe hij kon garanderen dat hij terug zou keren. Om de eerste verklaring kracht bij te zetten, heb ik de ambassade gespamd met heel veel (héél véél) verliefde selfies. Zo veel, dat Ibrahim wonder boven wonder binnen een maand een visum kreeg. Ik ken (veel) gevallen van mensen die na jaren lange afstand-latten en bureaucratisch knokken geen Schengenvisum hebben gekregen…

Werken en sparen voor een toekomst samen

Resultaat: 2 maanden na onze ontmoeting kwam Ibrahim 3 maanden naar Nederland. En dat was bijzonder gezellig. Maar de verklaring dat Ibrahim geen ambitie had om in Nederland te blijven, was niet gejokt. Dus na 3 maanden vloog hij braaf terug naar huis. En een paar maanden daarna vloog ik hem weer achterna. Onze conclusie was dat we ons leven wilden delen, edoch niet in het kille Nederland, maar in het warme Senegal. In Senegal dus, maar wel graag in een comfortabel huis en niet in Ibrahims kamertje op het erf van zijn stiefmoeder. Hoe gezellig ook, mijn behoefte aan privacy op z’n tijd speelde me parten. Voor dat gewenste huis hadden we spaargeld nodig. Dus moesten we sparen. Dus moesten we werken. In Nederland, want in Senegal verdien je met hard werken net genoeg voor de dagelijkse boodschappen, wekelijks beltegoed, paar uur cybercafé en maandelijks retourtje per openbaar vervoer naar de Nederlandse ambassade.

‘Inburgeren’ in eigen land voordat je naar Nederland mag

Omdat een lange afstand-relatie niet ideaal bleek, vatten we het plan op dat Ibrahim toch naar Nederland zou komen. Verhuizen. Verblijven. Dus: we moesten een verblijfsvergunning gaan aanvragen. Zo werkt dat in Nederland. En afhankelijk van je nationaliteit (ergo waar je bent geboren) moet je dan eerst een ‘machtiging tot voorlopig verblijf’ (MVV) zien te bemachtigen. Een visum om Nederland te mogen inreizen voor langer dan 90 dagen. En eis om in aanmerking te komen voor een tijdelijke verblijfsvergunning. Daarvoor moet je bewijzen dat je geen strafblad hebt, dat je geen tbc hebt en dat je geslaagd bent voor het ‘basisexamen inburgering in het buitenland’. Ja, je leest het goed: je moet eerst inburgeren in je eigen land, in casu op het Afrikaanse continent, en examen doen op de dichtbijzijndste Nederlandse ambassade, voordat je voorlopig en tijdelijk naar Nederland mag komen.

Als ik dit nu zo optik, geloof ik het zelf bijna niet, maar het staat écht zo, nog steeds, op de website van de IND. Voor dat basisexamen moet je de Nederlandse taal verstaan, spreken en lezen en basiskennis van de Nederlandse samenleving hebben. Dat lesmateriaal is geen volslagen onzin, maar op onderdelen wel grappig. En verontrustend. Zo leer je dat Nederland ingenieuze deltawerken heeft, omdat het feitelijk onder zeeniveau ligt en elk moment onder water kan lopen. En dat er fijne stranden zijn om te recreëren, maar dat óók topless dames er mogen zwemmen en badmintonnen. Dat laatste krijg je trouwens alleen mee in de ongekuiste versie van het lesmateriaal; er is ook een gekuiste versie…

Doorzettingsvermogen, motivatie en inburgeringsexamens

Deze gang van zaken, de ingewikkelde aanvraagprocedure, de vereiste diploma’s zijn behoorlijk pittig. En prijzig. Ik denk dat veel mensen die een MVV ambiëren, afhaken. Afschrikken, of zakken voor het examen, of het niet kunnen betalen. Ibrahim vond het heel erg moeilijk om Nederlands te leren in Senegal. Met kinderachtige boekjes en dito e-learning (maar toentertijd nog geen wifi, smartphone, tablet of laptop, dus elke week naar een cybercafé…). Gelukkig kreeg hij na ons eerste Schengen-succes elk jaar een Schengenvisum en kwam hij regelmatig 3 maanden naar Amsterdam waar ik toen woonde. Tijdens zo’n periode in 2012 zijn we getrouwd. Moest hij 3 dagen na ons huwelijk weer terug naar Senegal, omdat het Schengenvisum weer was afgelopen… De maanden erna was hij vaste klant bij de Nederlandse ambassade.

Dankzij zijn doorzettingsvermogen, motivatie en de (best dure) lessen van Ad Appel Taaltrainingen in de 3 maanden per jaar dat hij hier met Schengen-visum mocht zijn, is hij geslaagd voor zijn taalexamens. De 100 vragen van het examen Kennis van de samenleving kun je gewoon uit je hoofd leren en zijn eigenlijk vrij makkelijk. Resultaat is dat Ibrahim meer weet over Willem van Oranje dan ik.

In 2013 kwam hij mét MVV weer naar Nederland en startten we de aanvraag voor de tijdelijke verblijfsvergunning (verblijfsvergunning voor bepaalde tijd). En het echte inburgertraject. Want zonder inburgeringsdiploma krijg je geen verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd. Als inburgeraar in Nederland moet je dan naar school. Dat kostte 3.000 euro in 2013. Je hebt dan 3 jaar de tijd om te slagen voor alle onderdelen: Oriëntatie op de Nederlandse arbeidsmarkt, lezen, luisteren, schrijven, spreken, Kennis van de Nederlandse maatschappij en het Participatieverklaringstraject. Wat dat is? ‘U moet leren wat belangrijk is in Nederland. U moet uw handtekening zetten onder de participatieverklaring. Dat betekent dat u actief mee wilt doen in Nederland. En dat u respecteert wat belangrijk is in Nederland. U hebt hiervoor 1 jaar de tijd vanaf het moment dat u uw nieuwe adres hebt bij de gemeente.’ Waarvan akte.

Van tijdelijke verblijfsvergunning naar verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd

Mijn grote liefde heeft dit allemaal doorstaan én gehaald in januari 2016. Nu konden we een échte verblijfsvergunning aanvragen, opdat hij eindelijk bij mij, zijn wettig echtgenote, zou wonen. Zo’n ‘verblijfsvergunning voor bepaalde tijd’ is 3 jaar (of 2, hou me ten goede) geldig en moet je wel tijdig verlengen, anders moet je alsnog terug. En dat verlengen, is ook een uitdaging, aangezien het online verlengsysteem pas actief wordt 3 maanden voor de vervaldatum en de IND vervolgens 6 maanden nodig heeft voor de verlenging. Daardoor is Ibrahim uiteindelijk alsnog 3 maanden illegaal in Nederland geweest. Een spannende 3 maanden. Maar eind goed al goed. Verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd in the pocket. De IND-kassière (voor niets komt de zon op) duwde het document met tegenzin onder het veiligheidsglas van de IND-balie Ibrahims kant op. Waar was dat welkomstpakket?

Verschillen in rechten en plichten per nationaliteit

Onze rechten en plichten als mens verschillen klaarblijkelijk nogal per nationaliteit. En je nationaliteit is -uitzonderingen daargelaten- niet echt een verdienste, maar afhankelijk van waar je wieg stond. Vorig jaar heeft Ibrahim na lang wikken en wegen toch maar de Nederlandse nationaliteit aangevraagd. Na al die jaren had hij daar recht op, maar hij voelde zich in zijn hart Senegalees. Dus hij wilde helemaal geen Nederlands paspoort. Maar omdat een Nederlander wereldwijd aanzienlijk meer rechten heeft dan een Afrikaan is hij overstag gegaan. Zijn paspoort kreeg hij in 2022 bij Burgerzaken van het stadsdeel Escamp (gemeente Den Haag) trouwens zonder enig oogcontact met de beambte, zonder felicitatie, laat staan een bosje tulpen, over de balie geschoven. “Volgende!”

Een nieuw thuisland en het belang van inburgering

Nu kan hij net zo vrij reizen als ik. En mag hij volgende week stemmen bij de waterschapsverkiezingen.
Dáárom wil ik inburgeren in Senegal. Ook nu al, in ‘eigen land’. Omdat ik me verheug op m’n nieuwe thuisland. En een welkomstpakket!

@Loïs Diallo: 4 maart 2023

Deel het artikel

Volg mij op

Laat een reactie achter

Eén reactie

  1. Hi lois,
    Het is zeker heel krom dat wij met ons paspoort zomaar kunnen vestigen in Senegal tewijl Een Senegalees weet ik wat niet moet doen om alleen een toeristen visum te krijgen. Regels zijn dermate aangescherpt dat Het bijna onmogelijk wordt om een visum te krijgen. Ik heb begrepen dat in eerste instantie zo’n 80 % wordt afgewezen. Voor Samba hebben we twee keer een poging gedaan, helaas met weinig succes. Hij zou bijvoorbeeld geen sociale binding hebben met Senegal. Hoezo geen binding? Zijn hele familie woont er en hij zorgt voor twee kinderen en zijn moeder (aangetoond met papieren). Hoe anders ging het in Senegal voor mij, waar ik sinds september 2019 woonachtig heb. Het aantonen van een geboortebewijs, een VOG, mijn inkomsten en een medische verklaring van een dokter. Als ik niet naar Senegal was gegaan, was het voor ons niet mogelijk geweest om een samen te wonen. Terwijl je dat natuurlijk wel wilt als geliefden. Het huidige systeem is gewoon onmenselijk en dan heb ik het nog eens over het financiële plaatje. Helaas staat dit item net hoog in de politiek omdat het om een relatief kleine groep gaat, waardoor je weinig of niets over hoort.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees alle blogs